29. 1 september 1989

In Kautenbach, dat volgens mijn toeristengids 130 inwoners telt en een internationaal spoorwegstation bezit aan de lijn Amsterdam-Luik-Parijs, zat ik op een terras. Op het plein voor de kerk, vlak bij mij, speelde op een podium een muziekkorps uit Bissen, een grote plaats met wel 1000 inwoners in de buurt van Ettelbruck. Ik mijmerde in het zonnetje over Leiden en ik maakte mij zorgen over de stad. Deze zat immers zonder columnist. Hoe kon ik de redactie van Leiden Lokaal overtuigen dat de column terug moet komen? Zou ik de vrouwelijke redactie moeten paaien met complimenten over hun uiterlijk en hun kleding? Daar ik nooit goed met vrouwen heb kunnen omgaan, zag ik dat niet zo zitten. Nee, ik kon beter op safe spelen.

Kijk nou eens, zou ik de redactie zeggen, hoe het met de stad is vergaan, sinds ik op 15 juni met de column stopte. De stad veranderde in een chaos. De polonaise, die Leiden op een begeerde plaats in het Recordbook moest brengen, liep op een mislukking uit, dus ook de beoogde verbetering van de betrekkingen tussen het studentencorps en de Leidenaren.

Daarna poogde de stad haar bewoners bezig te houden met die lakenfeesten. De stad werd onbestuurbaar: als je het stadhuis opbelde om een stadsbestuurder of een ambtenaar te spreken te krijgen, tien tegen één, dat je hem niet te pakken kreeg, want de persoon in kwestie was er niet.

Wethouder Fase schatte de situatie juist in. Zij dacht: er is geen column meer, dus ik moet wegwezen. Zij pakte de eerste de beste baan in een ver weg gelegen landsdeel en vertrok op 22 juni, nagewuifd door Leiden Lokaal, die altijd wel een medewerker heeft op gelegenheden, waarop iets geschonken wordt. En haar opvolger Van der Nat moet het maar zien te rooien. Het liep zelfs zodanig uit de hand in Leiden, dat ik mijn goede vriend de president van de Verenigde Staten vroeg om een persoonlijk ingrijpen in de stad. Ik zag geen uitweg meer, daar ik mij van uit mijn tijdelijke residentie in het buitenland op dat ogenblik bezig moest houden met de hogere buitenlandse politiek, met name de Luxemburgse, waar net een nieuwe regering was gevormd, maar waarvan de socialisten van de LSAP, de Luxemburgse sociaal-democraten, zich de toorn van de bevolking op de hals haalden door te laat te verschijnen op de beëdigingsceremonie, die de Groothertog, Jan heet hij, moest afnemen, vanwege, zoals het groothertogelijk dagblad Luxemburger Wort, schreef een 'Einkaufsbummel', dus boodschappen doen en een 'belangrijke afspraak in een café'. George gaf een perfecte show, zoals alleen Amerikanen die kunnen geven.

Maar George was nog niet weg, of de stad verviel weer in haar gewoonlijke suffigheid. Alleen Annie's verjaardag zorgde voor wat levendigheid in de omgeving, tot zeer groot ongenoegen van enkele ballen, die daar ergens hun studentenhuis hebben en kennelijk op zomeravonden studeren voor hun herkansing neem ik aan, daar ze in het eerste half jaar zich met kroegjool bezig hielden en voor dat de feuten komen even een tentamen willen doen.

Aldus gewapend met krachtige argumenten begaf ik mij naar het vergaderlokaal van Leiden Lokaal, dat is gelegen aan de Witte Singel. Toen ik vroeg: "Zal ik in september maar weer eens beginnen?" zei de redactie slechts: "Prima". Toch wel makkelijk als je goed met vrouwen kunt omgaan. Maar uw columnist zit in ieder geval weer achter de microfoon. Niet voor zijn lol, maar uit plichtsbesef en innige liefde voor Leiden zit hij hier.