52. 9 februari 1990. Gelezen door Hilda Wortel

Wanneer ik naar de radio luister, zoals die hier in Leiden op de kabel is, dan krijg ik de indruk, dat de hele bevolking eigenlijk alleen maar bestaat uit jongeren van mijn leeftijd. Allemaal Radio Drie, of je nu BRT 2, of radio 21, of Radio Tien, of WDR 1 of BBC 2 aan hebt, allemaal klinken ze hetzelfde, met dezelfde muziek voor dezelfde jongeren. Zelfs Omroep Rijnland doet eraan mee. 'Vandaag vooraf' als namaak Radio Drie en de dj's van onze eigen omroep doen hun best om zoveel mogelijk op hun collega's van de landelijke popzender te lijken.

Wij, jongeren, zijn eigenlijk dus ontzettend goed uit.Goed, soms vind ik Madonna, Kylie Minogue of Jason Donovan ook wel eens aardig. Zelfs m'n vader vindt het wel eens wat, denk ik, want soms, als we in een kroeg zitten, na een, wat dan heet, een redactievergadering van Leiden Lokaal, zie ik hem zelfs wel eens swingen. Hij is er nu toch niet en ik weet, dat hij niet luistert, en daarom kan ik wel zeggen, dattie het voor zijn leeftijd niet onaardig doet. Hij drinkt dan zijn pilsje op, dooft zijn sigaartje en doet zijn stropdas wat losser: het idee, een stropdas in een kroeg, hij is wat ouwerwets. Maar ik weet, dat hij, als hij dan laat thuis komt, in een stoel neerzijgt en dan, om bij te komen, iets van Mozart of Bach opzet.

Ik herken dat wel. Voordat ik ga pitten, kom ik graag even bij met mijn hoofd op de borst van Peter Gabriel, mij iets te weinig haar daarzo, of begeef ik mij in het aangename gezelschap van Genesis, liefst met Philip Collins, mij iets weinig haar op zijn hoofd.

Als ik dus afga op wat er op de radio voor jongeren van mijn leeftijd zo wordt gedraaid, dan heb ik een ernstige afwijking. Ik houd niet van de muziek, die ik daar hoor. Soms denk ik wel eens, wanneer ik s'morgens op mijn fiets naar mijn school rijd met mijn walkman met mijn muziek op, ben ik anders dan anderen? Opgenomen in de lange sliert fietsers, die zich allemaal tegelijk met mij zich naar school begeven, vraag ik mij wel eens af, welke muziek andere walkman-dragers op hebben. Michael Jackson? Niemand zegt wat. Of wil niemand het toegeven? Dat eigenwijs uitziende jongetje, dat wel eens voor mij rijdt, zal die stiekum iets van Beethoven ophebben, of The Travelling Wilbury's? Hij kijkt schichtig om zich heen. Omdat hij bang is, dat ik hem door heb of issie bang voor een agent, om dat hij, net als de rest trouwens, lak heeft aan stoplichten en gewoon overal doorrijdt?

Op school heb ik het maar niet over muziek. Van mijn favorieten hebben de meesten nog nooit gehoord. Of ze doen net alsof en om van mijn gezeur af te zijn, zeggen ze dat ze er wel eens van gehoord hebben. Ze kunnen zich niet voorstellen, dat Kate Bush gewoon veel beter is dan Gloria Esteban of Kylie Minogue. Hoe leg ik ze dat uit. Dat ze naar de teksten van de songs moeten kijken en de inhoud moeten proberen te begrijpen. Dat een zanger of zangeres pas goed is, als die wat te vertellen heeft. Als die zingt wat je op dat moment voelt of bezighoudt. Maar de klas lacht er om en vinden me een zeur. En ze vinden me ook een beetje raar. Goed, dat ze me op vrijdagavond niet zien swingen in de kroeg. Met mijn vader nog wel. Als ik dan toch een afwijking moet hebben ...