61. 13 april 1990

Soms zijn er hele moeilijke weken voor een Leidse columnist. Gelukkig kan ik mij van de zorgen, die ik mij voortdurend maak over de Leidse politiek, ontdoen door af en toe maar eens een show, van één van de Nederlandstalige zenders te consumeren.

Sinds de gemeenteraadsverkiezingen heb ik veel te veel van die quizzen en spelletjes gezien, maar ze halen het niet bij die magnifieke show, die de Leidse Partij van de Arbeid ten beste geeft. Niet iedere kijker is tevreden over de kwaliteit van die show, vooral Kok en Sint leveren kritiek.

Ten onrechte, want ik vind het een spannende en opwindende show. Niet alleen het opmerkelijke vertrek van Marietje van der Molen, wethouder van Rumtelijke Ordening en Verkeer en dat gedoe rond de schouwburg. Een wethouder, Kuijers, die over de schouwburg ging en van de VVD is, is er al uitgegooid, maar een andere wethouder, Bordewijk, die over het geld gaat, doch van de PvdA is, mocht blijven zitten. De positie van Bordewijk kwam enige tijd geleden alweer, nogal uitvoerig aan de orde. Daaruit bleek, dat hij ook geen schone handen heeft en eigenlijk ook had moeten vertrekken.

De verkiezingen kwamen en wat was, behalve een verkleining met vijf zetels van de gemeenteraadsfractie van de PvdA, ook nog een gevolg? Dat er drie wethouders van die partij kunnen worden aangesteld in plaats van vier, het aantal van voor de verkiezingen. De partij had met dat verlies absoluut geen rekening gehouden. Alle interne discussies hadden als uitgangspunt, dat het gevoerde beleid kon worden voortgezet. Alleen werd met een verlies van coalitiepartner VVD rekening gehouden, maar die zou gewoon door een andere kunnen worden vervangen. Een begrijpelijk standpunt, maar dat geldt alleen als de partij hetzelfde aantal zetels- en wethouders heeft. Dat betekent, dat ze voortdurend er van uit gingen, dat er vier wethouders zouden zijn. Wethouder Tesselaar, die na zestien jaar vertrok, zou worden vervangen door Van Rij.

Maar de verkiezingen doorkruisten de van te voren vastgelegde lijn. Eén wethouder minder en dan heb je de vraag van wie zal dat zijn. Vooral wordt het moeilijk als je blijft vasthouden aan het binnen halen van een nieuwe wethouder, die bestemd is om de vroegere lijststrekker Tesselaar op te volgen. Dan moet er een zittende wethouder weg. Een moeilijke keus. Een wethouder, die in de schouwburgzaak ter discussie heeft gestaan, maar is blijven zitten of wethouder Van der Molen, die bovendien nog van het vrouwelijk geslacht is, wat binnen de partij ook nog van belang is. Dan moet er ook gekozen worden tussen een man, Van Rij, en een vrouw, Van der Molen. Deze week kwam er witte rook uit de schoorsteen van de sociaal-democratische vergaderzalen. De deuren waren gesloten, zodat niemand ooit zal weten, wat er precies is bekonkeld. Maar de uitslag was negatief voor wethouder Van der Molen. Per 1 mei is er een einde aan haar wethouderscarrière en begint die van Van Rij.

En Bordewijk blijft zitten, hoewel iedere buitenstaander juist zijn vertrek verwachtte. Wat is politiek toch leuk. Het is een spannend, opwindend spel. Het lijkt op die show, waarin een bepaalde situatie wordt voorgesteld, maar waar de film wordt stopgezet op een zeker punt en aan de deelnemers de vraag wordt voorgelegd wat zij denken, dat er gebeuren gaat: doet hij het wel of doet hij het niet. Een prijs voor het goede antwoord. Ik zou de afgelopen weken verliezer zijn geweest. Ik had verwacht een college met D'66, met Van der Molen, zonder Bordewijk.

En de show is nog niet afgelopen.